خدا قاضی ما باشه

   چه روزای سیاهی بود، چه دردای عجیبی بود

   تو اون شبهای پاییزی، چه اشکای نجیبی بود

   چه شوکی زودُ رعد آسا، منُ توی کما بردش

   درُس یکسال روحم رُ به چاهِ غصه ها بردش

   و تو راحتُ پر امید، شکستیم سردُ خفت بخش

   تو روزای عذاب من، تو لحظه های لذت بخش 

   منو تنها رها کردی، توی این جنگل وحشی

   میون دندونای این، خرس تنبل وحشی

   نشستی تا ببینی که ، کجا جونم تموم میشه

   کجا از سینۀ جسمم، کشیده میشه این ریشه

   بهت گفتم کمک عشقم، بهم گفتی نمیشناسم

   تورُ دوسِت نداشتمُ دیگه باهات نمیلاسم...

   بهت گفتم چی شد احساس؟ بهم گفتی ترحم بود...

   بهت گفتم دوسم داشتی... بهم گفتی توهُم بود...

   بهت گفتم که اون پیمون؟ بهم گفتی که یادم نیس!

   کمی هم توی جَو بودم... که دورَش هم زیادمنیس!

   بهت گفتم که بوسه ها؟ بهم گفتی که خر بودم...

   نفهمیدی که با تو من، تو روزهای گذر بودم؟

   منُ تنها رها کردی، زدیُ دل رُ دو تا کردی

   خدا قاضی ما باشه، که دیده تو چه ها کردی